The intensification of interdependence resulting from technological progress and the issue of globalization has made international interactions between actors more important and prominent than ever. Explaining what and how these interactions are in the discourse of Islamic governance is of serious importance. (Importance) Given the importance of the interaction of the Islamic state with other international actors, examining the formulation of international relations in the discourse of Islamic governance is considered an important and serious issue. The purpose of this article is to describe and explain the formulation of international relations in the discourse of Islamic governance. (Objective) The question of what and how international relations are formulated in the discourse of Islamic governance is the main issue of this article. (Main question) The formulation of international relations in the discourse of Islamic governance is represented by the combined nature of the international environment, human will and nations as actors, and common human values as governing rules. (Hypothesis) Using the method and theory of discourse, this article attempts to examine the formulation of international relations in the discourse of Islamic governance in three important axes of the international environment, the actors, and the governing rules. (Method) In the author's belief, expanding relations between nations and regulating these relations based on the rules emphasized in the discourse of Islamic governance, which focus on common human values, leads to security and lasting peace in international relations. (Research Findings).
ابو زهره، محمد (1415). العلاقات الدولیة فی الاسلام. قاهره: دارالفکر العربی.
امینی، آرمین و زهرا محمودی (1390). «اسلام و روابط بینالملل؛ از گفتمان حلالمسایلی به گفتمان رهاییبخش». پژوهشهای سیاسی جهان اسلام. ش1. ص25ـ40.
آجیلی، هادی و علی اسماعیلی اردکانی (1392). «درآمدی بر معنا و مفهوم صلح در روابط بینالملل؛ رویکرد اسلام سیاسی فقاهتی». پژوهشهای سیاست اسلامی. ش4، ص105ـ134.
بابی، سعید (1397). هراس بنیادین اروپامداری و ظهور اسلامگرایی. ترجمه غلامرضا جشمیدیها و موسی عنبری. تهران: دانشگاه تهران.
پیری، هادیمراد و دیگران (1401). «زمینهها و ضرورتهای تأسیس نظریه روابط بینالملل اسلامی». سیاستپژوهی تحول در علوم انسانی. ش4. ص117ـ136.
جعفری، محمدتقی (1373). حکمت اصول سیاسی اسلام. تهران: بنیاد نهج البلاغه. چاپ دوم.
جعفری، محمدتقی(بیتا). شرح و تفسیر نهجالبلاغه. ج10. تهران: انتشارات بنیاد نهجالبلاغه.
جکسون، رابرت و گئورگ سورنسون (1394). درآمدی بر روابط بینالملل. تهران: بیناد حقوقی میزان.
جمالی، معصومه و مجتبی عبدخدایی (1395). «بایستههای نظریهپردازی اسلامی روابط بینالملل». تحقیقات سیاسی و بینالمللی. ش27. ص 219ـ244.
جمعی از نویسندگان (1397) مبانی علوم انسانی اسلامی از دیدگاه ایت الله مصباح یزدی، مؤسسه آموزشی ـ پژوهشی امام خمینی1. قم: ایران.
جوادی آملی، عبدالله (1387). «اصول حاکم بر روابط بینالملل نظام اسلامی». حکومت اسلامی. ش48. ص5ـ36.
جوادی آملی، عبدالله (1397). روابط بینالملل در اسلام. قم: نشر اسراء.
حاجیدهآبادی، احمد و وحید نکونام (1394). «واگرایی دفاع مشروع و قاعده مقابلهبهمثل». پژوهشهای فقهی. ش2. ص304ـ381.
دان، تیم و دیگران (1396). نظریههای روابط بینالملل. تهران: بیناد حقوقی میزان.
دهقانی فیروز آبادی، سیدجلال (1393). فرانظریه اسلامی روابط بینالملل. تهران: دانشگاه علامه طباطبایی.
دهقانی فیروزآبادی، سیدجلال (1389 الف). «چگونگی و چیستی نظریه اسلامی روابط بینالملل». پژوهشنامه علوم سیاسی. ش18. ص111ـ142.
دهقانی فیروزآبادی، سیدجلال (1389 ب). «مبانی فرانظری نظریه اسلامی روابط بینالملل». فصلنامه بینالمللی روابط خارجی. ش6. ص49ـ96.
رضایی، حسن و دیگران (1390). از حکمرانی اسلامی تا دولت معیار. تهران: مرکز بررسیهای استراتژیک ریاست جمهوری.
رنجکش، محمدجواد و حمیدرضا کشاورز (1392). «واکاوی مبانی فرانظری نظریه روابط بینالملل در رویکرد اسلامی». پژوهشهای روابط بینالملل. ش8. ص133ـ168.
محمودیکیا، محمد (1398). «اسلام سیاسی و تأثیر آن بر روابط بینالملل؛ از تقابلطلبی تا تعاملگرایی». مطالعات خاورمیانه. ش97. ص161ـ180.
مکارم شیرازی، ناصر (1371). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتبالإسلامیة. چاپ دهم.
منتظری، حسینعلی (1374). مبانی فقهی حکومت اسلامی. ترجمه محمود صلواتی. تهران: انتشارات کیهان.
یورگنسین، ماریانه و لوئیز فلیپس (1395). نظریه و روش در تحلیل گفتمان. ترجمه هادی جلیلی. تهران: نشر نی.
Tiihonen, S (2004), From Governing to Governance. Tampere: Tampere University Press.
Vartola, J., & et al (2010), “Towards Good Governance in South Asia: An Introduction”. In: Vartola J, Lumijarvi I, Asaduzzaman M (eds). Finland: University of Tampere Press.
Onuf, N. (1989). World of Our Making: Rules and Rule in Social Theory and International Rleations. Columbia: University of South Carolina Press.
Sajjadi, S. A. Q. (2025). The Formation of International Relations in the Islamic Governance Discourse. Aeine Hokmrani, 3(5), 67-93. https://doi.org/10.22034/ah.2025.2060243.1044
MLA
Sajjadi, S. A. Q. "The Formation of International Relations in the Islamic Governance Discourse", Aeine Hokmrani, 3, 5, 2025, 67-93. doi: 10.22034/ah.2025.2060243.1044
HARVARD
Sajjadi S. A. Q. (2025). 'The Formation of International Relations in the Islamic Governance Discourse', Aeine Hokmrani, 3(5), pp. 67-93. doi: 10.22034/ah.2025.2060243.1044
CHICAGO
S. A. Q. Sajjadi, "The Formation of International Relations in the Islamic Governance Discourse," Aeine Hokmrani, 3 5 (2025): 67-93, doi: 10.22034/ah.2025.2060243.1044
VANCOUVER
Sajjadi S. A. Q. The Formation of International Relations in the Islamic Governance Discourse. Bi-Quarterly Journal of Islamic Governance. 2025;3(5):67-93 (In Persian). doi: 10.22034/ah.2025.2060243.1044