پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی نشریه آیین حکمرانی 2980-7808 2 4 2024 12 21 An Analytical–Critical Approach to the Philosophical Foundations of Weberian Bureaucratic Governance رویکردی تحلیلی ـ انتقادی به مبانی فلسفی حکمرانی سلسه مراتبی در اندیشه ماکس وبر 303 334 731387 10.22034/ah.2025.2066936.1063 FA حسین اسفندیار دکتری فلسفه اسلامی، گروه حکمت و فلسفه و منطق، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، جمهوری اسلامی ایران. 0000-0002-1683-593X Journal Article 2024 08 07 The present study, adopting an analytical–critical approach, examines the philosophical foundations of bureaucratic governance in the thought of Max Weber. The main objective of the research is to analyze the ontological, epistemological, axiological, and methodological foundations of this model of governance and to critique them in relation to effectiveness, legitimacy, and indigenous contexts. The research method is based on philosophical content analysis, which, relying on the works of Weber and other classical and contemporary theorists, identifies and evaluates the various philosophical dimensions of this model. The findings of the study indicate that, at the ontological level, bureaucratic governance is grounded in legal domination, a rational–legal order, and the process of socialization. At the anthropological level, the emphasis on Protestant ethics and the ethic of individual responsibility paves the way for the emergence of instrumental rationality and the “iron cage” of bureaucracy. At the epistemological aspect, this form of governance relies on an objectivist approach, with a methodology grounded in positivism and causal explanation. Finally, at the axiological level, it emphasizes procedural justice and the primacy of public interests. Critiques of these foundations emerge on two levels: first, intra-paradigmatic critiques, which point to the consequences of instrumental rationality, depersonalization, institutional rigidity, and neglect of substantive justice; second, trans-paradigmatic critiques, particularly from the perspective of Islamic governance, which regard the secular, anthropocentric, and value-neutral nature of these foundations as incompatible with the ethical, spiritual, and transcendent ends of religious societies. The research conclusion indicates that although bureaucracy, as a rational mode of governing modern societies, has ensured administrative efficiency and institutional order, but by reducing humans and society to calculable and controllable units, it fails to achieve ultimate justice, social responsibility, and human dignity. On this basis, the study suggests that designing alternative governance models that integrate bureaucratic efficiency with indigenous ethical, cultural, and spiritual values is an indispensable necessity to overcome the limitations of this paradigm and respond to the needs of contemporary societies. پژوهش پیش رو با رویکردی تحلیلی ـ انتقادی به بررسی مبانی فلسفی حکمرانی سلسله‌مراتبی (بوروکراتیک) در اندیشه ماکس وبر پرداخته است. هدف اصلی پژوهش، واکاوی مبانی هستی‌شناختی، معرفت‌شناختی، ارزش‌شناختی و روش‌شناختی این مدل حکمرانی و نقد آنها در نسبت با کارآمدی، مشروعیت و بسترهای بومی است. مسأله محوری پژوهش، آن است که مبانی فلسفی حکمرانی سلسله‌مراتبی چیست و چه نقدهایی بر آن وارد است. روش پژوهش، مبتنی بر تحلیل محتوای فلسفی است که بااتکابر آثار وبر و دیگر نظریه‌پردازان کلاسیک و معاصر، جنبه‌های مختلف فلسفی این مدل را شناسایی و ارزیابی کرده است. یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد که در جنبه هستی‌شناختی، حکمرانی بوروکراتیک بر سیادت قانونی، نظم حقوقی ـ عقلانی و فرایند جامعه‌ای‌شدن مبتنی است. در سطح انسان‌شناختی، تأکید بر اخلاق پروتستانی و اخلاق مسئولیت فردی، زمینه‌ساز ظهور عقلانیت ابزاری و «قفس آهنین» بوروکراسی می‌شود. در جنبه معرفت‌شناختی، این حکمرانی متکی بر رویکرد عینیت‌گرا و روش‌شناسی آن مبتنی بر پوزیتیویسم و تبیین علّی است. درنهایت در جنبه ارزش‌شناسی، این حکمرانی بر عدالت رویه‌ای و تقدم مصالح عمومی تأکید دارد. نقدهای وارد بر این مبانی در دو لایه آشکار می‌شوند: نخست نقدهای درون‌پارادایمی، که به پیامدهای عقلانیت ابزاری، شخصیت‌زدایی، جمود نهادی و غفلت از عدالت محتوایی اشاره دارند؛ دوم نقدهای فراپارادیمی، به‌ویژه از دیدگاه حکمرانی اسلامی، که ماهیت سکولار، انسان‌محور و ارزش‌گریز این مبانی را ناسازگار با اصول اخلاقی، معنوی و غایات قدسی جوامع دینی می‌داند. نتیجه‌گیری پژوهش، بیانگر آن است که هرچند بوروکراسی به‌مثابه یک شیوه عقلانی اداره جوامع مدرن، توانسته کارآمدی اداری و نظم نهادی را تضمین کند، اما به‌سبب تقلیل انسان و اجتماع به واحدهای قابل محاسبه و کنترل، از تحقق عدالت غایی، مسئولیت اجتماعی و کرامت انسانی بازمانده است. براین‌اساس پژوهش پیشنهاد می‌کند طراحی مدل‌های بدیل حکمرانی با تلفیق کارآمدی بوروکراتیک و ارزش‌های اخلاقی، فرهنگی و معنوی بومی، ضرورتی اجتناب‌ناپذیر برای گذر از محدودیت‌های این پارادایم و پاسخگویی به نیازهای جوامع معاصر است.

https://aeinehokmrani.iict.ac.ir/article_731387_2d4609b1e303da0e7a38f145a1300ac2.pdf